شکر

هر روز صبح، دختر کوچولویم را با آن صورت معصوم و زیبا - که یادآور فرشته هاست- بیدار می کنم... از تصور اینکه بازی زندگی بالاخره تمام می شود و من درین بین  ازبچه هایم حسابی لذت برده ام ؛ توی قلبم قند آب می شود و  ذوق زده و قدر دانم...

حس می کنم "مادری" ام جایزه خداوند بوده... 

اگر درست گفته باشند؛ احتمالا با ارواح راهنمایم جمع شده ایم و وقتی نوبتم شده وارد بازی هیجان انگیز زندگی روی زمین بشوم؛ گفته اند چون روح خوبی بودی و حسابی تلاشت را کردی؛ این دو فرزند شیرین را در بازی داشته باش و کیف کن... شاید هم کلی اصرار کرده باشم که من این کاراکتر را می خواهم و دلم می خواهد یک بازی لذتبخش داشته باشم در کنار تمام چالش هایش.‌‌‌‌...

القصه خدایا شکرت...