نگاه!

اون پسره که تو محل ازم خوشش میومد؛ از یه خانواده سوپر مذهبی بود که منو اولین بار با پیراهن عروسکی و ساق شلواری و روسری در حال دوچرخه سواری دیده بود! با دوچرخه از بغلم رد شده بود و نگاه با تعجبش هنوز یادمه...اون موقع ها کلاس چهارم  پنجم بودم و اونم دو سه سالی بزرگتر.... بعدتر  می رفتم مسجد محل که اون موذنش بود تا بعد از نماز ببینمش... چون همیشه بیرون مسجد وایمیستاد.... و عاشقانه ما همین بود... نگاه! فقط نگاه... می دونستم که چرا اون بیرون وایمیسته  و می دونست که چرا مسجد می رم!!

چرا یادش افتادم؟ 

نمی دونم... دنبال خاطره ی عشقی برای تعریف کردن می گشتم که اگر روزی بچه هام پرسیدند چی بگم.. این اولیتش بود!!